Produkcja pianin i fortepianów w Gdańsku była skromna i, w stosunku do przeciętnego niemieckiego miasta, całkiem marginalna, toteż na wszystkie składowe tego zjawiska trzeba patrzeć przez odpowiedni pryzmat, nie przeceniając ich znaczenia.

Wśród kilkunastu małych wytwórni, warsztatów, zakładów i manufakturek wyróżnia się wytwórnia Maxa Lipczinskiego. Nie zaryzykuję twierdzenia, że była to “najlepsza” wśród gdańskich wytwórni. Nie chcę, z jednej strony, przeceniać jej znaczenia kosztem innych; z drugiej zaś, nie jestem wcale pewny, czy choćby dłużej działająca wytwórnia Heinrichsdorffa nie zapisała się w historii gdańskiego budownictwa fortepianowego bardziej. No i co począć z rodziną Wiszniewskich, którzy nie mogą brać udziału w “rankingu” choćby z tego względu, że tworzyli prawie 100 lat wcześniej, na zupełnie inną skalę, produkując instrumenty zupełnie innej, niestosowanej już w epoce Lipczinskiego i Heinrichsdorffa konstrukcji? Czytaj dalej →