Proszę wycenić moje cacko, i to jak najdrożej!

Chyba powinienem zaprzestać wyceniania instrumentów klawiszowych. Bo, gdybym utworzył ankietę “Czy moja wycena Cię usatysfakcjonowała?”, 99% głosów byłoby na “nie”.

Po co to robię? Nie, nie po to, żeby tanio odkupić czyjś instrument. Ani razu nie było czegoś takiego, że dostałem prośbę o wycenę i zapragnąłem ten instrument mieć, więc zmanipulowałem właściciela i instrument przejąłem za marny grosz. Nie. Po prostu, jestem ciekaw instrumentów. Tego, co ludzie posiadają, co jest na rynku lub “obok” niego. Tego, jakie bywają instrumenty, jakie jeszcze niszowe firmy istniały w Berlinie, Wiedniu, Wrocławiu czy Legnicy. Tego, co jest w zakamarkach polskich domów. Czytaj dalej →

Numery seryjne fortepianów i pianin “Calisia”

Korzystając z podanych niżej numerów seryjnych Calisii, zawsze możemy datować nasze pianino czy fortepian. Nie wszystkie roczniki są ustalone szczegółowo, ale, zważywszy na to, że zawsze należy stosować metodę analogii porównawczej, szansa na znalezienie poszukiwanego numeru i jego obsadzenie w konkretnym roku jest całkiem spora. Czytaj dalej →

Bezskutecznie próbuję sprzedać pianino. Dlaczego?

Żarty ostatnio mnie nie opuszczają, ale muszę przyznać, że wielokrotnie napływają do mnie listy z prośbą o radę czy o pomoc – a zatem czas na zastanowienie się, dlaczego jest tak, jak jest.

Najczęściej listy te brzmią w sposób następujący: “Mam fortepian / pianino, które od ponad roku próbuję sprzedać – niestety, bez żadnego skutku. Dlaczego tak się dzieje? Czy rynek jest tak zepsuty? Czy lepiej z tym się wstrzymać? A może niedobrze opisałem swój instrument? Proszę zobaczyć moje ogłoszenie pod [linkiem] i ewentualnie powiedzieć, co z tym wszystkim jest nie tak”. Albo: “Ratunku! Za tydzień się wyprowadzam! Co robić?!” Czytaj dalej →

Renowacja pianina a jej opłacalność

Czy opłaca się remontować pianino?

“Prościej jest urodzić dziecko, wychować je i nauczyć grać na pianinie, niż to pianino sprzedać” – powiadają mądrzy (dokładniej, ja 🙂 ), więc generalnie radzę wszystkim tę słynną maksymę zapamiętać.  Czytaj dalej →

Jak napisać najgorsze ogłoszenie o sprzedaży pianina?

Coś w rodzaju “nigdy tego nie rób”. Ale, przeglądając te czy tamte ogłoszenia, na coś takiego natrafić wcale nie trudno. (NB. Nie klikajcie w “linki”, tylko najedźcie myszką na tekst, wówczas pokażą się moje “notatki” :)) Czytaj dalej →

Wykaz fisharmonii polskich

Fisharmonia, wynaleziona w roku 1810, ostateczny swój kształt przybrała w roku 1840. Największą karierę artystyczną osiągnęła we Francji, gdzie używano jej na szeroką skalę od połowy XIX w. do I wojny światowej, w znacznym stopniu jako instrument solowy. W późniejszym okresie, od ok. 1870 roku, rozpowszechniła się w Niemczech, skąd nieco później trafiła do Stanów Zjednoczonych. W Niemczech szczyt popularności fisharmonia osiągnęła w latach 1880-1939, a jej ostatnie egzemplarze powstały na początku lat 1970-ych. Czytaj dalej →

“Czerwony Październik” kontra “Legnico-Calisia”

Mam nadzieję, że ojczyzna Legnic i Calisii obroni się przed natarciem Czerwonych Październików i Nocturnów. Gdyby walka trwała na pianina, nie miałbym żadnych powodów do obaw; niestety, współczesna piłka nożna w tym kraju ma się zdecydowanie gorzej, niż niegdysiejsza produkcja pianin (choć dotychczas przynajmniej jeszcze zipie, w przeciwieństwie do przemysłu fortepianowego).  Czytaj dalej →

Przechowywanie pianina w warunkach domowych

Przeglądając aukcje oraz ogłoszenia o sprzedaży pianin, jak również rozmawiając okazyjnie z właścicielami instrumentów, regularnie natrafiam na tekst: “Pianino było / jest przechowywane w doskonałych warunkach domowych”.  Czytaj dalej →

Produkcja pianin i fortepianów w Legnicy przed 1945 rokiem

Gdy dzisiaj przechadzamy się po Legnicy, co odczuwamy oprócz rozczarowania? Niech mnie oburzeni mieszkańcy ukrzyżują, ale prawdę należy mówić: cały Dolny Śląsk wygląda dziś tak, jakby przejęty został dopiero wczoraj. Niezagospodarowany, niepotrzebny, zbyteczny… Czym jest dziś Legnica, jak nie marną podwrocławską prowincją, gdzie życie obraca się niemal jedynie dookoła miejskich chwastów – banków, aptek i ciucholandów? O czym myślimy, patrząc na podłą gomułkowską zabudowę rynku, zburzonego już po wojnie ponoć w celu “dostarczenia gruzu do odbudowy Warszawy”, jak utrzymują dzisiaj mieszkańcy (czyżby w samej Warszawie zabrakło gruzu?)? Czytaj dalej →