Antoni Dütz

Antoni Dütz, syn Jana (1852-1928) – niszowy warszawski producent pianin i, być może, fortepianów, działający w latach 1889-1928(?).



Antoni Dütz (Wiedeń, 9.VI.1852 – Warszawa, 5.V.1928) był synem oraz wspólnikiem Jana Dütza. Fachu się uczył u ojca oraz u Heitzmanna, fabrykanta fortepianów w Wiedniu.

Po roku 1866 wraz z ojcem przeniósł się z Wiednia do Krakowa, a następnie do Warszawy, gdzie od 1872 (lub 1873) prowadził wraz z ojcem wytwórnię pianin oraz fortepianów.

Założył własny skład i pracownię (również wytwórnię fortepianów?) jeszcze za życia ojca, w roku 1889. Nie ma pewności, czy po śmierci ojca (1895) przejął jego zakład. Ostatnia wzmianka źródłowa dotycząca działalności firmy Antoniego Dütza jako wytwórni pochodzi z roku 1910, zatem nie wiadomo, czy produkcję pianin prowadzono aż do śmierci Antoniego w roku 1928. Równie dobrze koniec produkcji mógł nastąpić wraz z wybuchem I wojny światowej. Z pewnością natomiast przez cały czas był prowadzony skład gotowych instrumentów (innych wytwórni), który, prowadzony przez córki i wdowę Antoniego (Amalię ze Sznajderów), przetrwał prawdopodobnie aż do 1939 roku.

Antoni miał trzy córki i dwóch synów.

Antoniego Dütza nie należy mylić z jego synem Antonem Dütz, pracownikiem firmy Seiler w Legnicy od roku 1904 i jej kierownikiem (oraz, prywatnie, zięciem Seilera) od roku 1923.

Instrumenty Antoniego Dütza są bardzo rzadko spotykane na rynku wtórnym. Znane mi są tylko kilka instrumentów jego produkcji – pianina, sygnowane „Antoni Dütz”, „Antoni Dütz w Warszawie” lub „A. Dütz”. Wytwórnia wyprodukowała co najmniej 2000 instrumentów; ostatni znany numer seryjny to 2028. Nie wiadomo jednak, czy numeracja seryjna jest wspólna dla fabryk Jana oraz Antoniego Dützów. Nie znam ani jednego fortepianu produkcji Antoniego.

Udział w wystawach: 

  • nieznany. Na pianinach widnieje medal „Za trudolubije w iskusstwie” („za pracowitość w sztuce”) z podobizną Aleksandra III. Taki medal był wręczany „od Muzeum Warszawskiego” różnym producentom warszawskim, w tym J. Małeckiemu w roku 1886/87 (traktowany przez niego jako „medal złoty w Warszawie”). Nie wiem, czy medal na pianinie Dütza odnosi się do tego samego 1886/7 roku (prawdopodobnie, ten medal był wręczany w różnych latach). Jeżeli tak, to medal dostała Fabryka Jana Dütz i Syna, a nie osobiście A. Dütz, który wyodrębnił się dopiero w roku 1889. Cóż, „pożyczanie” sobie dat założenia, uczestnictwa w wystawach, numeracji seryjnej było w czasach „dzikiego kapitalizmu” na porządku dziennym, i to nie tylko w Polsce.

Adres w Warszawie:

  • (1889) ul. Jasna 3
  • (1899) ul. Marszałkowska 136
  • (1904) ul. Świętokrzyska 13
  • (1908) ul. Nowy Świat 57 (również 34 i 64)
  • (1938) ul. Smolna 19.

Zapytania z wyszukiwarki, prowadzące na tę stronę:

  • antoni dutz (14)
  • пианино antoni dutz (3)
  • antoni dutz piani a producent (3)
  • antoni dutz seiter warszawa 1930 n°864 (3)
  • Antonio dutz (3)
  • pianino Antoni Dutz cena (2)
  • janusz potkański akordeonista (2)
  • Firma Dütza (2)
  • anton dütz (2)
  • antoni król (2)
  • pianina z austrii (1)
  • pianina z Legnicy sprzed IIwojny (1)
  • pianino antoni dutz 1892 cena (1)
  • antoni zakrzewski fortepianmistrzwarszawa (1)
  • pianino z wiednia (1)
  • produkcja dutz (1)
  • zawiasy tasmowe kiedy wynaleziono (1)
  • pianina jean dutz (1)
  • numery seryjne produkcji Antoniego Dutz (1)
  • kontaktpolonika (1)
  • kontakt polonika wien (1)
  • antoni dutz pianino cena (1)
  • antoni dutz piano pointer (1)
  • dutz antoni (1)
  • dutz (1)
  • b gabryelska wien (1)
  • antyczne pianina z wiednia (1)
  • a Dütz fortepiano (1)